وعده ی ما سر همان تپه ی کوتاه ،

از آنجا که دشت شقایق پیداست.

گرچه فصل شقایق های وحشی نیست ولی ما که راز داغ دلش را خوب می دانیم.

می نشینیم و به جای خالی اش آنقدر خیره می مانیم تا بشکفند.

می شکفند.

آنها راه و رسم معجزه را خوب می دانند.

اصلا یکیشان را با اجازه ی صاحب معجزه ها می چینیم و قاب میگیریم لب طاقچه تا یادمان بماند که عاشقی رسم دارد.

داغ دارد و البته اعجاز.

توی گلدان دم پنجره شمعدانی بکار .

می گویند برکت می آورد.

بو ندارند اما رنگشان به گلابدان و کوسن های مخمل می آید.

اگر می گویی حسن یوسف برایت خوش یمن نیست،

می سپاریمش به آب .

به یاد نیل!

که پیچ و تاب راه عزیز شدنش را به چشم دیده و میداند.

راستی هر چه می کاری عددش فرد باشد .

می دانی چرا!...

حالا شد.

حالا خانه،

خانه است .

خانه ی بی گل فقط چهار دیواری است.

پس وعده ی ما سر همان تپه ی کوتاه .

قصه که از آنجا آغاز شود شگون دارد.

باقیش با من!